Υπάρχουν ισχυρές εμπειρικές ενδείξεις ότι τόσο οι γεωμετρικές όσο και οι σημασιολογικές οπτικές αναπαραστάσεις είναι κρίσιμες για την εκτέλεση δράσεων από ενσώματα ευφυή συστήματα. Συνεπώς, η επίλυση του προβλήματος της οπτικής αντίληψης συνιστά ζωτική ανάγκη, καθώς η ανάπτυξη ανάλογων ευφυών συστημάτων σε μεγάλη κλίμακα μπορεί να ωφελήσει ουσιωδώς την ανθρωπότητα, π.χ. μέσῳ αυτόνομων οχημάτων ή ρομποτικών οικιακών βοηθών. Εντούτοις, η δεδομενοκεντρική, αγνωστικιστική ως προς την Φυσική, προσέγγιση η οποία ακολουθείται από την συντριπτική πλειονότητα των πρόσφατων εργασιών στην οπτική αντίληψη επιδεικνύει θεμελιώδεις περιορισμούς ως προς την γενίκευση, παράγοντας συχνά φυσικώς αδύνατες και ανακριβείς εξόδους. Αντιθέτως, σε αυτή την ομιλία θα επιχειρηματολογήσουμε υπέρ μιας υβριδικής, δεδομενοκεντρικής αλλά ταυτόχρονα ενήμερης επί της Φυσικής, προσέγγισης προς την ενσώματη οπτική νοημοσύνη. Αυτή η προσέγγιση εγκολπώνεται την αποδεδειγμένη αναπαραστατική ισχύ των παραμετρικών απεικονίσεων τύπου νευρωνικών δικτύων, ενώ ταυτόχρονα ενσωματώνει οργανικά στοιχειώδεις αρχές της οπτικής και της ακτινομετρίας στην μάθηση. Με αυτό τον τρόπο, μπορούμε να εισαγάγουμε φυσικώς έγκυρες επαγωγικές παραδοχές στα μανθανόμενα μοντέλα και να προσδώσουμε σε αυτά ευρύτερη δυνατότητα γενίκευσης. Η αξία του βασισμένου στην Φυσική πλαισίου εργασίας μας θα υποστηριχθεί εμπειρικά παρουσιάζοντάς το εν δράσει σε ένα φάσμα πρότυπων εργασιών μας στην οπτική αντίληψη, οι οποίες επιλύουν τα αντιπροσωπευτικά προβλήματα της μετρικής 3Δ εκτίμησης βάθους, της αντίστροφης απόδοσης και της πολυαισθητηριακής σύντηξης για σημασιολογική κατάτμηση και νευρωνική ανακατασκευή.